De rol van een welzijnswerker in de reis van de vluchteling

Categories: Open Homes, Refugees

Jennifer Glassmyer herinnert zich levendig de eerste keer dat ze een vluchtelingengezin begroette op de luchthaven van Seattle. “Ze waren Somalisch. De moeder was alleenstaand en zwanger en ze reisde met haar vier kinderen, waarvan er één een beperking heeft. Ze hadden nog nooit gevlogen en we waren nerveus over hoe ze door de douane zouden komen. Ik stond bij de bagageband met een vriendin van de familie uit het vluchtelingenkamp in Kenia, waar ze jaren hadden gewoond. Maar ze hadden elkaar misschien al wel vijf jaar niet meer gezien. Het duurde erg lang, maar zodra ze door de deur kwamen, renden de twee vrouwen naar elkaar toe om elkaar te omhelzen. Ze begonnen direct in het Somalisch met elkaar te praten. Ook al wist ik niet wat ze precies zeiden, het was ongelooflijk emotioneel voor ons allemaal.”

Jennifer werkt voor de Jewish Family Service (JFS) van Seattle, een van de vele non-profitorganisaties die vluchtelingen ontvangt van negen nationale bureaus die samenwerken met het ministerie van Buitenlandse Zaken. De Amerikaanse Joodse gemeenschap heeft een lange geschiedenis in het ondersteunen van ontheemde bevolkingsgroepen, omdat “onze gemeenschap begrijpt hoe het is om je thuis te verlaten en je opnieuw te moeten vestigen in een vreemd land,” aldus de website van de JFS.

De JFS is ook een partner van Open Homes, waar in samenwerking met Airbnb-verhuurders gratis tijdelijke huisvesting in de omgeving van Seattle wordt aangeboden aan vluchtelingen. We spraken met Jennifer over haar werk, de reis die vluchtelingen afleggen en hoe ze, in haar eigen woorden, “geïnspireerd werd om het voorrecht van haar Amerikaans staatsburgerschap in te zetten voor mensen die dat niet zijn.”

Een interculturele achtergrond

Jennifers interesse om met vluchtelingen te werken is ontstaan tijdens haar middelbareschooltijd, toen ze een jaar in België doorbracht. “Het viel me meteen op hoeveel vluchtelingen uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten daar waren. Het was een veelbesproken onderwerp in 2012. Het anti-immigrantensentiment dat daar bestond, verbaasde me echt. Na haar terugkeer naar de Verenigde Staten ging ze naar de universiteit van Washington en koos ze er, gemotiveerd door haar ervaring in België, voor om deel uit te maken van een taakgroep rondom de Syrische vluchtelingencrisis. Ze kwam er achter dat werken met vluchtelingen “een samensmelting was van recht, sociologie en talen. Allemaal dingen waar ik van geniet en een passie voor heb.” Via de taakgroep kwam ze in aanraking met de JFS, waar ze nu al meer dan twee jaar werkt als casemanager en coördinator van zaken voor vluchtelingen aankomen in het land.

Werken met vluchtelingen

Een welzijnswerker helpt vluchtelingen de eerste drie maanden dat ze in het land zijn, en de JFS krijgt cliënten die zich in een ander land opnieuw moeten vestigen toegewezen door het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. “Drie maanden lijken misschien erg kort,” zegt Jennifer, “en dat is ook zo!¨ Een groot deel van wat we doen is mensen in contact brengen met de vele diensten, zoals medische zorg, onderwijs, huisvesting, voor stabiliteit op de lange termijn.” Welzijnswerkers helpen mensen zich aan te melden voor ESL-programma’s (Engels als tweede taal), een ziektekostenverzekering, school en dagopvang voor hun kinderen, en begeleiden ze om een baan te vinden. Allemaal zaken die moeilijk zijn om in je eentje te ontdekken in een nieuw land.

Hoe helpt Open Homes?

Hoewel het bieden van stabiliteit op lange termijn voor gezinnen het uiteindelijke doel van een welzijnswerker is, kan tijdelijke huisvesting een belangrijke rol spelen in de reis die een vluchteling aflegt. “Het kan extreem moeilijk zijn om een permanente woning te hebben voordat mensen aankomen, en in het verleden was onze enige tijdelijke optie een hotel, wat erg duur is. Het partnerschap [met Open Homes] is een enorme zegen voor ons geweest,” zegt Jennifer. Dit omdat het de kosten van tijdelijke huisvesting helpt te verminderen en omdat nieuw aangekomen vluchtelingen een huiselijke plek hebben als ze net aankomen. De eerste dagen van de overgangsperiode van een vluchteling maakt het hebben van een keuken om in te koken of een tuin waar kinderen in kunnen spelen een groot verschil.

Jennifer stelt dat de JFS “tot nog toe een overweldigende positieve ervaring heeft gehad met alle verhuurders [van Open Homes].” Ze legt uit dat sommige verhuurders “in het verleden vluchtelingen hebben opgevangen en dat dit iets is waar ze echt gepassioneerd over zijn.” Dat wil echter niet zeggen dat je ervaring nodig hebt om een Open Homes-verhuurder te worden. Onze partners zijn actief betrokken bij het hele verblijf. Welzijnswerkers van de JFS (of andere partners van Airbnb) zetten de procedure in gang. Ze sturen berichten naar potentiële verhuurders en regelen de reservering. Ook zijn zij het primaire (vaak dagelijkse) aanspreekpunt voor vluchtelingen gedurende hun verblijf.

Voor mensen die niet in staat zijn hun huizen open te stellen, maar toch een steentje willen bijdragen, zijn er andere manieren om de vluchtelingengemeenschap te helpen. Wat je kunt doen varieert per regio, van giften in natura tot de mogelijkheid om mentor te worden en wat uren vrijwilligerswerk te doen. Jennifer raadt aan om via internet onderzoek te doen naar hervestigingsbureaus voor jouw gemeenschap en vervolgens aan deze bureaus te vragen hoe je ze van dienst kunt zijn.

Blijvende gevolgen

Over de manier waarop werken met vluchtelingen haar eigen perspectief heeft beïnvloed, zegt Jennifer: “Als iemand die geboren en getogen is in de Verenigde Staten en als twintiger begon te werken met vluchtelingen, is de manier waarop ik de wereld bekijk op een waardevolle manier veranderd. Het is mijn mentaliteit geworden om meer te weten te willen komen over andere mensen, wat volgens mij een gevoel van gemeenschap bevordert.

Dit werk heeft me ook veel geleerd hoe ik mijn voorrecht als Amerikaans staatsburger kan gebruiken om mensen te helpen die dat zelf niet zijn. Ik geloof dat we ons burgerschap vaak niet echt zien als een voorrecht, maar dat is het echt. Deze mensen moeten zo hard werken om staatsburger te worden, terwijl dat voor mij al vanaf mijn geboorte gold. Dat heeft mijn ogen geopend. Ik heb niets hoeven doen om mijn burgerschap te krijgen. Het geeft me meer respect voor mijn burgerplicht en het effect dat ik kan hebben op mijn land als geheel.”

 

Illustratie van Courtney Brendle

 

Up Next